Mijn CAMINO
naar Santiago de Compostela
van ziekte naar bezieling op een elektrische fiets
Een belofte aan mezelf
Toen ik 28 was en zelf in een loopbaantraject zat, nam ik mij iets voor.
Op mijn 40ste zou ik naar Santiago de Compostela lopen, een pelgrimstocht die voor veel mensen symbool staat voor bezinning, bezieling en opnieuw beginnen.
Ik wilde lopen via de noordelijke route.
Daarom begon ik geld opzij te zetten, zodat ik tegen die tijd in ieder geval geen geld-excuus zou hebben.
Alsof ik daarmee iets veilig stelde. Een belofte aan mezelf.
Het leven liep anders
Toen ik 40 werd, liep het leven anders.
Ik werd ziek.
Zowel lichamelijk als mentaal.
Mijn lichaam deed niet meer wat ik gewend was en mijn energie verdween.
Er volgden meerdere operaties.
En uiteindelijk belandde ik, twee jaar later, in een revalidatietraject.
Niet de plek waar ik dacht te zijn op mijn 40ste.
En niet de versie van mezelf die ik voor ogen had gehad.
Een vraag die bleef hangen
Tijdens dat traject stelde mijn fysiotherapeut mij een vraag:
Wat zou een waardegericht sportdoel voor jou kunnen zijn?
Een vraag die niet ging over presteren.
Niet over wat “weer moet lukken”.
Maar over wat er voor mij echt toe deed.
Ik wist het niet meteen.
Maar het bleef hangen.
Tot het ineens helder werd.
Ik wilde naar Santiago de Compostela.
Maar niet zoals gedacht
Alleen niet lopend.
Dat was misschien nog wel het moeilijkste om toe te geven.
Het moest anders, dus moest ik loslaten van hoe ik het altijd had gezien.
Dus besloten we dat ik er naartoe zou fietsen.
Waar vandaan en hoe precies wist ik nog niet.
Maar ik begon.
Met 7 minuten fietsen.
Opnieuw beginnen
Zeven minuten.
Het voelde klein.
En tegelijk was het alles.
Elke week kwamen er een paar minuten bij.
Soms twee. Soms drie.
Langzaam. Geduldig. Luisterend naar mijn lichaam.
Na driekwart jaar was het moment daar.
Vertrek
Ik vloog naar Porto.Daar stond een elektrische fiets voor mij klaar.
Niet mijn oude idee van “hoe het hoort”.
Maar wel wat op dat moment mogelijk was.Ik had mijn tas bij me.
Mijn dagboek.Verf en gekleurde pennen.
Ik vertrok alleen.
Ik was een pelgrim.
Lucht, ritme en natuur
De eerste dagen waren prachtig.
De zon scheen en ’s avonds stond er een grote volle maan aan de hemel.
Mijn lichaam werkte mee en ik fietste soms wel 60 kilometer op een dag.
Ik genoot.
Van de lucht.
Van het ritme, de natuur, de mensen die ik ontmoette.
Van het onderweg zijn.
De confrontatie
Maar onderweg kwam ik mezelf ook tegen.
Ik had altijd gedacht dat mijn camino er anders uit zou zien. Lopend.
Via de noordelijke route.
En nu fietste ik op een elektrische fiets vanuit Portugal.
Het voelde soms alsof ik vals speelde.
Als fietser kon ik ook niet altijd de wandelpijlen volgen.
Soms eindigde ik in een zandduin.
Of op een pad met enorme rotsblokken waar zelfs lopen al moeilijk was.
Laat staan een zware elektrische fiets omhoog duwen met een lichaam dat nog midden in een revalidatie zat.
Verdriet dat ruimte kreeg
Ik heb gehuild onderweg. Om wat mijn lichaam niet meer kon.
Om de jaren van ziek zijn.Om alles wat anders was gelopen.
Soms kwamen die tranen onverwacht.
Soms voelde ik ze al van ver aankomen.
Er was geen afleiding.
Geen haast.
Alleen ik, de weg en wat er in mij leefde.
Het inzicht
Tot er een moment kwam dat alles veranderde.
Ik had net een kaarsje aangestoken in een klein kapelletje.
Daarna volgde een zwaar stuk fietsen.
En vervolgens een lange afdaling.
De wind in mijn gezicht. De tranen hoog.
En ineens kwam het inzicht.
Dit ís mijn camino.
Mijn camino. En daarom hoefde het niet meer anders.
Niet die van vroeger. Niet die van mijn plannen. Maar die van nu.
Mijn camino was die van:
- revalideren
- leren vertrouwen op mijn lichaam
- fietsen op een elektrische fiets
- en accepteren dat dit mijn weg was
Iedereen heeft zijn eigen camino. En dit was de mijne.
Wat liet het mij zien?
Vier jaar later denk ik er nog vaak aan terug.
Aan hoe kwetsbaar ik was.
En hoe sterk tegelijk.
Aan hoe mooi de natuur en het leven zijn, als je echt kijkt. Ruikt. Voelt. En in het moment bent.
Mijn camino heeft mij laten zien dat een weg niet minder waardevol wordt als hij anders loopt dan gepland.
Soms wordt hij juist betekenisvoller.
Creatieve therapie
Inmiddels begeleid ik zelf mensen met levens- en loopbaanvragen,
met creatieve therapie en bij aanhoudende lichamelijke klachten.
Soms lopen mensen letterlijk of figuurlijk hun eigen camino.
Het blijft bijzonder om een stukje met hen mee te mogen lopen.
Wil je verder lezen of zelf aan de slag?
In mijn kennisbank deel ik meer over thema’s die hierbij aansluiten.
Lees ook in mijn kennisbank:
Herken je iets in mijn verhaal?
Of merk je dat jouw pad ook anders loopt dan je had gedacht?
Je bent welkom om een stukje samen op te lopen.
Neem gerust contact met me op. De eerste kennismaking (videobellen) is laagdrempelig en ook echt bedoeld als kennismaking. Ik hoor graag waar je tegenaan loopt en wat je wensen zijn. En jij kunt zien wie ik ben, of je de persoonlijke klik voelt.
Voelt het goed voor allebei? Dan gaan we onderzoeken wat voor jou zou kunnen werken. Ik werk met verschillende creatieve vormen. Deze werkvormen helpen om uit je hoofd en in je lijf te komen. Hoe dit precies werkt leg ik je graag uit tijdens de kennismaking.
Plan een kennismaking en de eerste stap naar een gezonder leven vol energie is gezet!
